Z przykrością stwierdzam, że nie satysfakcjonuje mnie odpowiedź na moją interpelację, zawartą w piśmie
Z przykrością stwierdzam, że nie satysfakcjonuje mnie odpowiedź na moją interpelację, zawartą w piśmie pana ministra z dnia 10 kwietnia 1998 r. znak MJS-p-4315-98.
W interpelacji chciałem zwrócić uwagę rządu na nierozwiązany od lat problem modernizacji wiejskich sieci elektroenergetycznych i uzyskać informację pana ministra, jak ten problem będzie w najbliższym czasie rozwiązany, szczególnie przez resort ustawowo odpowiedzialny za politykę energetyczną kraju.
Z treści pisma to niestety nie wynika. Dlatego też pozwolę sobie na ustosunkowanie się do niektórych sformułowań.
- Zgodnie z zapisami ustawy Prawo energetyczne obowiązek utrzymania zdolności urządzeń i sieci do realizacji dostaw energii w sposób ciągły i niezawodny spoczywa na przedsiębiorstwach energetycznych (art. 4), które mają obowiązek zapewniać realizację i finansowanie w całości budowę i rozbudowę sieci (art. 7). Do zadać własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną należy: planowanie i organizacja oświetlenia miejsc publicznych oraz finansowanie oświetlenia ulic, placów i dróg na terenie gminy. Wprawdzie gminy w dość znacznym zakresie włączają się również do współfinansowania inwestycji związanych z modernizacją sieci wiejskich, ale wydają się przesadne stwierdzenia, że tylko gminy we współpracy z przedsiębiorstwami energetycznymi są właściwie do ustalania zadań z zakresu reelektryfikacji, tym bardziej że pragnę zauważyć, że wiejskie sieci elektroenergetyczne prawie w całości są na majątku i w użytkowaniu przez zakłady energetyczne - spółki dystrybucyjne.
- Informację o ewentualnych skutkach wzrostu cen węgla energetycznego na ograniczenie środków finansowych przedsiębiorstw energetycznych uzykaliśmy już w grudniu ub. r. na posiedzeniu Komitetu Rolnictwa i Obrotu Rolnego Krajowej Izby Gospodarczej w sprawie ˝Stanu elektroenergetyki i jej wpływu na rozwój rolnictwa, wsi i obszarów wiejskich˝ - od biorącego w niej udział przedstawiciela Polskiego Towarzystwa Przesyłu i Rozdziału Energii Elektrycznej, a informacja ta w pełni się potwierdza w sygnałach płynących z obszaru działania poszczególnych przedsiębiorstw energetycznych o znacznym ograniczeniu wykonywania inwestycji w sieci wiejskie.
- Wiedzę o bardzo złym stanie zaopatrzenia wsi w energię elektryczną czerpałem nie z podszeptów ˝niektórych działaczy w sektorze rolnictwa˝, lecz z wnikliwej lektury ˝Informacji o wynikach kontroli zaopatrzenia wsi i rolnictwa w energię elektryczną˝, przeprowadzonej przez Najwyższą Izbę Kontroli z maja 1991 r., Raportu o stanie rozwoju infrastruktury technicznej wsi w Polsce na koniec 1994 r., wydanego w październiku 1995 r. przez Ministerstwo Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej oraz z ˝Analizy stanu technicznego sieci elektroenergetycznej SN i NN na terenach wiejskich oraz określenia potrzeb inwestycyjnych i modernizacyjnych˝ - opracowanej w kwietniu 1996 r. na zlecenie Polskiego Towarzystwa Przesyłu i Rozwoju Energii Elektrycznej i Fundacji Elektryfikacji Rolnictwa, na podstawie źródłowych informacji zakładów energetycznych. Stąd twierdzenie o nieuzasadnionej i nieprawdopodobnej tezie wydają się co najmniej ryzykowne.
W treści pisma znajdują się również informacje dotyczące możliwości korzystania z pomocy państwa przez przedsiębiorstwa energetyczne, z którymi nie w pełni się mogę zgodzić, gdyż: znane są ogólnie warunki korzystania z ulg w podatku dochodowym związanym z wydatkami inwestycyjnymi, które nie zawsze można spełnić ze względu na wymagany wskaźnik rentowności 8%. Pragnę jednocześnie zwrócić uwagę, że i drugi podany w piśmie instrument jest co najmniej wątpliwy, gdyż regulamin Agencji Modernizacji i Restrukturyzacji Rolnictwa pomimo wielu starań, ażeby go uzupełnić o to zagadnienie, nie przewidywał i nadal nie przewiduje możliwości udzielania kredytów na modernizację sieci wiejskich.
Poseł Zbigniew Rynasiewicz
Warszawa, dnia 5 maja 1998 r.